Microsoft houdt Windows-pc’s al jaren bij met een unieke identificatiecode die voor de meeste gebruikers volledig onbekend was. Pas door een rechtszaak in de Verenigde Staten kwam aan het licht hoe deze zogeheten Global Device Identifier (GDID) werkt. De identificatiecode hielp de FBI onlangs bij het opsporen van een verdachte hacker, maar roept tegelijk vragen op over privacy en transparantie.
De Global Device Identifier (GDID) is een unieke code die Microsoft aan elke Windows-installatie koppelt. Het gaat niet om een serienummer van de hardware, maar om een permanente identificatie van een specifieke Windows-installatie. De code wordt op Microsofts servers aangemaakt en vervolgens lokaal opgeslagen in het Windows-register.
Volgens Microsoft is de GDID bedoeld om een Windows-installatie uniek te identificeren. De identificatie blijft behouden na Windows-updates en de meeste systeemwijzigingen. Alleen een volledige herinstallatie van Windows zorgt voor een nieuwe GDID, terwijl de oude identificatie op Microsofts servers bewaard blijft.
Opvallend is dat Microsoft nauwelijks openbare documentatie over de GDID heeft gepubliceerd. Buiten een korte verwijzing in Azure-documentatie werd het bestaan pas uitgebreid bevestigd tijdens een federale rechtszaak.
Onderzoekers die de werking van Windows analyseerden, ontdekten dat de GDID in verschillende Microsoft-diensten wordt gebruikt. Zo speelt de identificatie een rol bij Windows-activering, aankopen in de Microsoft Store, app-licenties, Phone Link en functies zoals het synchroniseren van het klembord tussen apparaten.
Ook diagnostische gegevens van Windows kunnen aan de GDID worden gekoppeld. Wanneer uitgebreide diagnostiek in Microsoft Edge is ingeschakeld, kan zelfs browseractiviteit aan deze identificatiecode worden verbonden.
De aandacht voor de GDID ontstond nadat de FBI de code gebruikte in een onderzoek naar een vermeend lid van de hackersgroep Scattered Spider. Ondanks het gebruik van VPN’s, proxyservers en verschillende online identiteiten konden onderzoekers de verdachte via de GDID aan meerdere online activiteiten koppelen.
Voor gewone gebruikers is de GDID niet uit te schakelen. Windows genereert de identificatie automatisch en biedt geen optie om dit te voorkomen. Wel kun je de hoeveelheid diagnostische gegevens beperken, waardoor minder informatie aan de identificatiecode wordt gekoppeld.
De GDID is bovendien lokaal opgeslagen in het Windows-register. Via een eenvoudige PowerShell-opdracht kun je de eigen identificatiecode bekijken:
$hex = (Get-ItemProperty 'HKCU:\SOFTWARE\Microsoft\IdentityCRL\ExtendedProperties').LID
"g:$([Convert]::ToUInt64($hex,16))"Volgens Microsoft is de GDID uitsluitend bedoeld voor intern gebruik en wordt deze niet gedeeld met adverteerders. Wel kunnen opsporingsdiensten de identificatie via gerechtelijke procedures opvragen.
Het grootste kritiekpunt is niet zozeer het bestaan van een unieke apparaatidentificatie, maar het gebrek aan openheid daarover. Ook andere besturingssystemen gebruiken vergelijkbare identificatiemethoden, maar Microsoft heeft gebruikers nooit duidelijk geïnformeerd over het bestaan en het gebruik van de GDID.
Dat de identificatiecode pas uitgebreid aan het licht kwam dankzij gerechtelijke documenten, zorgt ervoor dat privacy-experts vragen stellen over de transparantie van Windows en de manier waarop Microsoft gegevens van gebruikers koppelt aan individuele apparaten.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang elke week het beste van Clickx in je mailbox.
Krijg Clickx magazine 10 keer per jaar (waarvan 2 extra dikke dubbelnummers) keurig thuisbezorgd.
